گارو روشی قدیمی جهت بیرون آوردن آب از چاه در استان بوشهر

گارو 

روشی قدیمی جهت بیرون آوردن آب از چاه در استان بوشهر

"گارو "روشی بود که در زمان های گذشته برای بیرون آوردن آب از عمق زمین استفاده می شد. بدین منظور در کنار چاه آب سطحی شیب دار درست می کردند. در دو طرف چاه دو تنه نخل قرار می دادند که به "پاته" معروف بودند برروی دو پاته جوبی قرار می گرفت که به آن "پرهنگ"می گفتند. يه كانال جلوي چاه بود كه شيبش به سمت مخالف چاه بود،بسيار هوشمندانه طراحي شده بود از قديم چرا كه وقتي دلو پر بود و سنگين،الاغ به سمت سرازيري ميرفت لذا كشيدن دلو آسونتر بود و برگشت خالي بود و اشكال نداشت از سربالايي بياد،علاوه بر اون چون اين كانال رو به پايين بود مساحت كمتري از زمين صرف اين مسير رفت و برگشت الاغ ميشد.
سپس با استفاده از نوعی چرخ که از تخته درست می شد و به آن "چرخ چهاو" می گفتند و طناب محکمی که از جنس مو و یا الیاف های دیگر مخصوصا مشتقات نخل بود و "شاوند" نامیده می شد بعدا بیشتر از جنس مشتقات پلاستبک شد، و با استفاده از گاو نر ("ورزا") یا اسب و یا الاغ، "دول" ( دلو) بزرگی را که از جنس لاستیک بود و پر از آب می شد به بالا می کشیدند. محل بستن دول به شاوند را "سرهنگ" می نامیدند. قسمت دیگر شاوند به پایین دول بسته می شد که آن را "دیم دول" می نامیدند و به دو چوب دیگری که در اطراف پاته قرار می گرفت کوهه می گفتند. با این روش ساده و پر زحمت آب را به مزارع صیفی جات که شامل گوجه فرنگی، بادمجان، سبزیجات، کنجد، تنباکو و... میرساندند و نانی طیب و رزقی حلال را بدست می آوردند.