محفرید دشتی
بسلام دوستان
اینبار می خواهم از زبان استادم غلامحسین هادی نژاد یکی دیگر از بزرگان دشتی را برایتان معرفی کنم
اینبار یکی از مبارزان دشتی است
استادم چنین نگاشته است:
بعد از حمله تجاوزکارانه نیروهای انگلیسی به بوشهر و به دنبال فتوای جهاد از طرف علماء، مردم مبارز و غیرتمند دشتی به رهبری «خالو حسین دشتی» و دیگر بزرگان همچون مردم سایر نقاط استان به یاری رئیس علی دلواری شتافته و مردانه و سرسختانه در مقابل تجاوز گران ایستادگی کرده و در این میان بیش از چهل شهید تقدیم اسلام و وطن عزیز می کنند متاسفانه با وجود خلق حماسه ای این چنین بزرگ و دادن این همه شهید اکنون که ده ها سال از آن گذشته حماسه این دلیرمردان آنچنان که شایسته و بایسته است شناخته نشده و بیشتر شهیدان این نهضت خونین، گرد غربت و مظلومیت و گمنامی برچهره شان نشسته است.از جمله شهیدان گمنام این نهضت می توان محمدبن فریدون گنخکی دشتی را نام برد که در دشتی او را با «محفرید»می شناسند. اجداد وی در اصل از مردم گنخک کاکی دشتی بودند که بنا به عللی به « خر گونه» روستایی در جنوب غربی آبدون مهاجرت و او در آنجا در خانواده ای شجاع و مومن متولد می شود. دوران جوانیش مصادف می گردد با جنگ بین الملل اول و هجوم قشون انگلیسی به خاک پاکش لذا به عنوان عمل به تکلیف دینی و ملی تفنگ «روسی» اش برداشته و به کاروان سالاری خالو حسین دشتی عازم میدان جهاد می گردد و دلاورانه می جنگد تا شهید می گردد. داستان شهادتش شنیدنیست بنا به نقل شفاهی ، در یکی از نبردها که نیروهای هندی و انگلیسی چون مور و ملخ به سویش هجوم آورده بودند یک تنه و مردانه به مبارزه بر می خیزد و آنقدر شلیک می کند که لوله اسلحه اش داغ و از کار می افتد ، اسلحه را پرتاب می کند آنگاه چاقو از کمر در آورده همچون شیر از سنگر به در آمده جسورانه و بی باکانه به جان اشغالگران می افتد و عده ای را کشته و عده ای را زخمی می نماید و پایمردی و ایثار را به حد اعلی می رساند و سر انجام هدف مسلسل دشمن قرار گرفته و لب تشنه شهد شهادت می نوشد. بعد از شهادت ، اهالی دشتی پیکر خونین و مشبکش را با احترام به زادگاهش منتقل و در جوار بقعه میربهزاد ابن میر بهرست به خاک می سپارند. در پایان باید اظهار تاسف نمود با وجود اینکه این مرد غیور برای استقلال و آزادگی ما و عزت ایران و ایرانی جان شیرین را فدا کرد هنوز بعد از سالها قبر درست و حسابی و در خور شان ندارد پس بجا و شایسته است که مسئولین ذیربط قبر ایشان تعمیر و بنایی آبرومند بر آن بنا و شرح حال وی نیز در لوحه ای نوشته و بر دیوارش نصب کنند. به امید آن روز
